18#

از همه ی مواضعم برمی گردم،به هر حال اونی که منو آفریده،این حجم از ناامیدی رو دوست نداره.اینجا زندانه ولی خب داشتم فکر میکردم کار کردن با اسلحه رو خیلی حرفه ای یاد بگیرم و بعد برم تو ی جنگی،چیزی کشته بشم.البته تلاش برای زنده موندن صِرف هم به همین اندازه احمقانه به نظر میاد،ولی خب شرکت توی جنگ،بیشتر "مرگ داوطلبانه" س.

قبل از این ایونت،ی چن تا نکته ی مفید رو براتون شفاف سازی میکنم:

1.DON'T TRUST ANYONE!

2.DON'T TRUST ANYONE AGAIN!

3.Repeat after me:DON'T TRUST ANYONE!

4.هیچکس جز خدا،خودتون و خانواده تون براتون دل نمیسوزونه،مگه اینکه خلافش ثابت بشه.پس بیخودی حرص نزنید که شیر مبارکتون خشک میشه.

5.از خدا فاصله نگیرید،شارژ خودتونه که تموم میشه،وگرنه خدا هییییییییییییییییییییییییییچچچچچچچ نیازی به ما نداره.خود دانید.

6.اگر کسی شبیه متون بالا رو نوشت،اینطور برداشت نکنید که زخم خورده و فلان!با فکر کردن و استفاده از تجربه ی دیگران هم میشه به این حرفا رسید.

7.تو جنگ هم شرکت نکنید کلا

پ.ن:دارم خیلی جدی به این فکر میکنم که ورزش کنم و کار با سلاح های مختلف رو یادبگیرم و شاید یه چن تا خرده کار دیگه برای بقا در مواقع لازم!

پ.ن2:خدا در این شب قدری همه ی بیماران را شفا دهد!مخصوصا بیمار مد نظر!!!